یزای سارا که رفت

           تلفن زنگ می خورد، اینجا شیراز هتل پارس .

             سه بار و من که تاب شنیدن صدای رنجور ترا ندارم ،خمید پاسخت را میدهد

        و اینبار تو نیستی تا با صدای گرقته ات چیزی بگویی

            خواهرت خبر رفتنت را می دهد

           چه زود رفتی تو حتی کمتر از من روز و شب را دیده بودی،یاد همه چیز می افتم

           زنگ صدیت که این اواخر به خاطر سزطان نحیف شده بود خنده ها، مادری

          کردنهایت برای دخترت . قلیم فشزده می شود هستی بدون تو ؟ یدون مادرش؟

          نگران دلنگرانیهای مادرانه ات می شوم و حمید می گوید تو خدا را داری !

          یاد حرفهای خواهرانه مان، یاد یادگاریها و لحظه ها ی خوب بودنت .

          از روزی که بیمار شدی نتوانستم بپذیرم که در حال رفتنی .کمتز دیدمت و بیشتر

         به یادت بودم ،خیلی روزها ، حتی بی انکه بدانی جایی برایت ندری کرده ام که...

          چیزی اینجا توی دلم برای همیشه با رفتن تو کم شد. هنوز غذای مجبوب من و

        خمید مرغ ساراست ،هنوز صدایت و چشمهایت را با تمام جزئیات به خاطر دارم .

         دعایم کن رفیق رهیده ام که دیدم دو سال درد کشیدی و شکر کردی .

        

          

          

/ 6 نظر / 32 بازدید
نعیمه

روحش شاد

بهار

غمت با تمام وجودم حس کردم رفیق یه روز میایم... یه روز میریم... داستانیه زندگی دیگه به آرامش بدون دردش فکر کن رفیق

فرهنگیان، سارا

سلام متأسفم و تسلیت می گویم. روانش شاد.