مدام نقاب لبخند به چهره زده ام

        با وسمه عشق

        دلم اما

         ریش ریش لحظه هاست

         مدام راه رفته ام،گفته ام حال من خوب است

         بوسه پراکنده ام ، آغوش گشوده ام ، زخم تیمار کرده ام

         مدام نقاب لبخند به چهره زده ام

         کاش زمان می خشکید

         من می ماندم و خیالهای خام کودکی

         آنجا که رنگ می پاشند به همه چیز برای دخترک خیالپرداز پنج ساله

        من می ماندم و تماشا کردن تو برای یک عمر

        من می ماندم شیرینی سردرگمی در بازار نوروز دست در دست مادرم

         شاد آواز می خواندم

          مدام نقاب لبخند به چهره می زنم

         پا به پای ماندن و رفتن

          لعنت شده ام میان دو دلیها

          نفرین شده ام انگار

          یادم نیست به کدامین گناه به باد رفته ام

          یادم نیست به کدامین هبوط سر بر سنگ لحد ساییده ام

           اینجا کسی نیست

           میان دلم را می گویم، میان سردرگمیها

          کاش هنوز گریه ام از شانه زدنهایم مادرم بود

          موهایم را که شانه می کرد گریه ام می گرفت

          کاش هنوز غصه ام رفتن بادکنکی از شیشه پنجره ماشین به بیرون بود

          بزرگترین سوگ سه سالگیم، همان توی دلم را کند

          خسته ام از نقاب لبخند

          خسته ام از این مبارزه ابدی میان خودم و خودم

         کاش چشمانم را می بستم

         مدام نقاب لبخند به چهره می زنم

         با وسمه عشق

/ 3 نظر / 33 بازدید
عزیزمحمدی

چقدر زیبا و یا احساس و عمق وجود ، و ساده نوشته اید و حرف دل رل زده اید . دست شما درد نکنه و دست مریزاد

عزیزمحمدی

درود بر بانو و خسته نباشید . هر روز به وبلاگ شما سر می زنم و نوشته های شما را می خوانم و انها را تجسم می کنم و لذت می برم ( البته بعضی از انها را متوجه نمی شوم چرا که دل نوشته های خودتان برای خودتان است ) ولی خیلی زیبا و راحت و با احساس می نویسید که با بعضی از انها ادم را می برید به نا کجا آباد .... دست شما درد نکنه و همیشه شاد و سلامت و سبز باشید .

حمید

خیلی زیبا بود