هو می کشد 

            خود را به پنجره می کوبد 

                   پنداری 

                        طوفان 

                                  شاعر تنهایی من است 

                عزیز پیش از اینم 

                      مرا متهم به کشتن این پروانه نکن 

                                ناافروخته مانده  بود سالیان دور چراغی که بوسه اش داده بودم 

                           به آتش کشیده بودم تمام قلبم را 

                                انتظار کشت مرا و آتش و این پروانه را 

                             حالا های و هوی باد شعر این مغاک را زمزمه می کند 

                                باد نه در درختان که در مژگان به خون نشسته ام می پیچد 

                                       پس از این تمام غروبهای شهر روایتگران دلمرده زنی هستند 

                                             که روزی با عشق تو به دنیا آمد و روزی بی عشق تو درگذشت 

   

 

/ 0 نظر / 35 بازدید