نمی دونم تا حالا کوه رفتين يا نه؟<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

وقتی با خستگی به اون بالا می رسين يه حسی ميگه به اندازه خستگيش بلند نيست

ولی يه لذت خوبی داره حالا فرض کنيد وقتی از کوه با چنگ و دندون رفتين بالا با خودتون

بگيد آيای واقعا لذت بهتری نبود ؟ آيا اين وقتو اگر صرف چيز ديگه ای می کردين بهتر نبود؟

دو سال و نيم به اندازه ای هست که يه بچه راه رفتن و حرف زدن ياد بگيره دو تا کاری

که تمام عمر براش کابرد داره حتی اگه صد بار هم بخوره زمين و بلند شه می ارزه !

اما من دو سال و نيم جنگيدم که برسم به اين نقطه حالا نمی تونم تشخيص بدم چه

قدر اشتباه کردم! يا اينکه آيا اين دقيقا همون چيزيه که ميخوام يا اينکه حالا بايد چی

کار  کنم ؟ تجربه ديگران يه چيز ميگه منطق من چيز ديگه رفتار تو يه چيز ديگه موندم

توی سه راهی .

خدايا کمکم کن که حيران مانده ام.

 

/ 4 نظر / 10 بازدید
mirzaa-ghalamdoon

بعد از اين سه راهی ۱۰۰ قدم پايينتر يه ميدونه تازه به اين ميدون که برسی تازه سرگردونی و سرگيجه هات شروع ميشه .....

mahsa

می دونی چيه مسئله اينه که ما هميشه بيش از اونی می خوايم که داريم ما هيچ وقت قانع نيستيم وقتی ميرسی هميشه جايی هست که دور تر باشه وقتی ميری کوه و از بلندترين نقطه نگاه می کنی(منظورم قله است ) بازم آسمون بالاتره مگه نه

گوینده

ميدونی تو قبل از اينکه به قله برسی داری پايين رو نگاه ميکنی. واسه همينه سرت گيج ميره . فقط همين

deako

به آخرين جمله که نوشتی ايمان داشته باش . به غير او کسی رهنما نيست. (بعد از ۳ماه به روز شدم!!!)