ماه ناموزون

                بی تو الکنند واژه ها 

                    چشمهای تو تنها چراغهای روشن شهرند 

               پشت آن لیوان چای بمان 

               حال من را ببین مانند شاخه نبات بی قرار 

                   ذوب می شوم درون همان چای داغی که سر می کشی 

                 در شگفتم چگونه بی تو زنده ام 

              حال خانه را وقتی رفته ای دوست دارم 

               هر گوشه اش آبستن حضور تو بوده است 

                    لیوان چای، خواهرم شاخه نبات، چند پوست پسته و هوای ابری چشمهای من ....

             بیشتر بمان گاه فقط برای آخرین نگاه بیشتر بمان ...

              

                  

               

نوشته شده در ۱۳٩٤/٦/٩ساعت ٥:۱٩ ‎ق.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |