ماه ناموزون

آدمک کثيف در چشمانم زل زده

می گويد دوستت دارم

هه

کاش به جای اين همه غرور

               کمی حرف زدن آدمکها را ياد می گرفتی

**********

کنارم که ميشينی با آن ريشهای نزده ات

                 و هيات مردانه ات

                                       و تسبيحی که  مرا به حسادت وا می دارد

                                                              نفس کشيدن هم يادم ميرود

                                              از رانندگيم خرده مگير

********

اين روزها به هر سو که می نگرم

من را می بيننم

من اين روزها در هوای تنفسش تو را استنشاق می کند

********

ساکت

عزيزم دهانت را ببند

می خواهم تصويرت را برای هميشه پشت پلکهايم نقاشی کنم

با دهان باز سخت است

پلکهايم گنجايش حرفهايت را ندارند

****** 

زيباترين منظره عمرم بود

آنگاه که برق حسادت در چشمانت درخشيد

******

کودک مردم! (mardam)

پيراهن نوت مبارک

******

 

 

 

نوشته شده در ۱۳۸۳/۳/٥ساعت ۳:٥٩ ‎ق.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |