ماه ناموزون

        و من زنم

              و تنم

                 از تمام رودخانه های وطنم

                                        بیگانه است

       آفتاب بی واسطه بر من نتابیده

                     ماهتاب شعفم را نشنیده

              تابیده ام هزار بار

                  در خلال اعصار

       غمزه و طره ام بهانه شعر های شاعران

    وتنم

   نیازموده خنکای چشمه های وطنم

     و من زنم

              و تنم مهبط تمام گناهان زمینی

                و گناه من زن بودن در عرض جغرافیایی وطنم

                   تابیده ام هزار بار از ورای روبنده 

                             فراموش شده ام هزار بار در هجوم مردانه جهان

       و من زنم

                و تنم نیازموده خنکای چشمه های وطنم

      

نوشته شده در ۱۳٩۳/٢/٢٢ساعت ٦:۱٥ ‎ب.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |