ماه ناموزون

         یک شبی مجنون نمازش را شکست
 
        بی وضو در کوچه ی لیلا نشست



         عشق ، آن شب مست مستش کرده بود

          فارغ از جام الستش کرده بود



           سجده ای زد بر لب درگاه او

            پر ز لیلا شد دل پر آه او
 
 
 
           گفت یا رب از چه خارم کرده ای
 
           بر صلیب عشق دارم کرده ای



              جام لیلا را به دستم داده ای

              وندر این بازی شکستم داده ای



              نشتر عشقش به جانم می زنی

               دردم از لیلاست آنم می زنی



               خسته ام زین عشق ، دلخونم نکن

               من که مجنونم تو مجنونم نکن


                مرد این بازیچه دیگر نیستم

                این تو و لیلای تو ، من نیستم



                گفت ای دیوانه لیلایت منم

               در رگ پنهان و پیدایت منم



               سالها با جور لیلا ساختی

               من کنارت بودم و نشناختی



                 عشق لیلا در دلت انداختم

                صد قمار عشق یکجا باختم



               کردمت آواره صحرا نشد

                گفتم عاقل می شوی اما نشد



               سوختم در حسرت یک یاربت

                غیر لیلا بر نیامد از لبت
 
 
 
             روز و شب او را صدا کردی ولی

             دیدم امشب با منی گفتم بلی



             مطمئن بودم به من سر می زنی

             در حریم خانه ام در می زنی



             حال این لیلا که خارت کرده بود
 
              درس عشقش بیقرارت کرده بود
 
 
 
               مرد راهش باش تا شاهت کنم

               صد چو لیلا کشته در راهت کنم

********************************

    امروز با من و حمید این شعر چه کرد ....

    نمی دونم شاعرش کیه ولی بصیرتی این چنانم آرزوست

نوشته شده در ۱۳٩٢/۱٢/٩ساعت ۸:٥۳ ‎ب.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |

این پست در فیس بوک ارسال شده است

 

"کوچک زیباست!"
"لازم نیست کارهای بزرگ بکنید،کارهای کوچکی که خوب انجام شوند، می توانند موثر باشند"
این دو جمله را از آقای "بیژن فرهنگ دره شوری" شنیده ام و به دلم نشسته است و حالا به آنها ایمان دارم .
سال 81 دانشجوی کاردانی جهانگردی بودم.یادم نیست کدام کتاب بود اما درباره جشنهای یاران باستان می خواندم، آن روزها دوستی داشتم به نان "محمد رضا یگانه" که همکلاسی برخی واحدهای دانشگاهی بود و علاقه بسیاری به برگزاری تورهای جشنهای ایران باستان،با هم یکی دو کار اجرا کردیم و قرار شد کمی درباره جشنها بخوانیم.نزدیک ولنتاین بود و داشتم به هدیه ای برای "حمید" عزیز فکر می کردم،که چشمم به اپندارمزدگان افتاد. تصمیم گرفتیم فرهنگ سازی کنیم. خب ما بی تجربه بودیم با محمدرضا و حمید یک متن مختصر با عنوان "چرا ولنتاین اسپندارمزدگان"در این باره تهیه کردیم، و 4000 نسخه کپی گرفتیم و با کمک همکلاسیهامون و منشی حمید سه روز مانده به ولنتاین در خیابان میرزای شیرازی(که هنوز هم پاتوق خوبی برای خرید ولنتاین است)، پاساژ قائم و صفویه پخش کردیم.هرچند مارا گرفتند و فهمیدیم باید برای این کار مجوز داشته باشیم.اما از سال بعد اس ام اس ها و پستهای اینترنتی آغاز شد.
دیروز جشن راهنمایان تمام شد، و من داشتم به بزرگی موجی که این جشن ایجاد می کند فکر می کردم،در خلال جشن آقای رحمانی معاون گردشگری به خانم شایسته گفته بود که :"لیست دست اندرکاران جشن را تهیه کند تا برای آنها لوح تقدیر تهیه شود:، وقتی این پیغام را گرفتم به خانم شایسته گفتم :" اتفاقا لیستی تهیه کرده ایم و حدود 135 نفر برای جشن تلاش کرده اند" خانم شایسته گفتند:" اصل کاریها را معرفی کنید" آن لحظه به یاد حرف آقای دره شوری افتادم، و گفتم:" همه بچه ها اصل کاری بوده اند، اگر تلاش تک تک دوستان نبود،حتی آن کسی که به ظاهر کار کوچکی انجام می داد این نظم اتفاق نمی افتاد لطفا صحبت کنید و ببینید اگر امکان تشکر از همه وجود دارد اسم بدهیم "
دوستان خوبم این موج بزرگ با کارهای کوچک همه ما محقق شد تمام قد برایتان می ایستم،دست همگی را می بوسم و از اینکه با همه شما بزرگواران همکار هستم به خودم افتخار می کنم .
ارادتمند مهسا

نوشته شده در ۱۳٩٢/۱٢/۳ساعت ۳:٥٠ ‎ب.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |