ماه ناموزون

           تلفن زنگ می خورد، اینجا شیراز هتل پارس .

             سه بار و من که تاب شنیدن صدای رنجور ترا ندارم ،خمید پاسخت را میدهد

        و اینبار تو نیستی تا با صدای گرقته ات چیزی بگویی

            خواهرت خبر رفتنت را می دهد

           چه زود رفتی تو حتی کمتر از من روز و شب را دیده بودی،یاد همه چیز می افتم

           زنگ صدیت که این اواخر به خاطر سزطان نحیف شده بود خنده ها، مادری

          کردنهایت برای دخترت . قلیم فشزده می شود هستی بدون تو ؟ یدون مادرش؟

          نگران دلنگرانیهای مادرانه ات می شوم و حمید می گوید تو خدا را داری !

          یاد حرفهای خواهرانه مان، یاد یادگاریها و لحظه ها ی خوب بودنت .

          از روزی که بیمار شدی نتوانستم بپذیرم که در حال رفتنی .کمتز دیدمت و بیشتر

         به یادت بودم ،خیلی روزها ، حتی بی انکه بدانی جایی برایت ندری کرده ام که...

          چیزی اینجا توی دلم برای همیشه با رفتن تو کم شد. هنوز غذای مجبوب من و

        خمید مرغ ساراست ،هنوز صدایت و چشمهایت را با تمام جزئیات به خاطر دارم .

         دعایم کن رفیق رهیده ام که دیدم دو سال درد کشیدی و شکر کردی .

        

          

          

نوشته شده در شنبه ۱٧ فروردین ،۱۳٩٢ساعت ۱:٤٧ ‎ق.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |