ماه ناموزون

                امروز پایان بیست سالگیست، به این سه دهه نگاه می کنم، به خنده هایم

                به شادیها وغمها، حس می کنم زیاد زیسته ام، بسیار دیده ام و شنیده ام

                انگار باید کمی آرامتر حرکت کنم.در این سه دهه تقریبا هر چه را دوست

               داشته ام به دست آورده ام (البته به جز پول)،کلا فهمیده ام که در پول درآوردن

               استعداد چندانی ندارم، و یا شاید علاقه ای به بدست آوردنش نداشته ام،

              در آستانه سی سالگی هنوز دغدغه هایم رنگ و بوی 20 سالگیم را دارد.همان

              مفاهیم انسانی که فکر می کنی روزی باید ازشان دست برداری،هنوز دست

              دست برنداشته ام .در آستانه سی سالگی بسیار متفاوت تر خودم را

             می پنداشتم .می پنداشتم هنوز ازدواج نکرده باشم اما اکنون 7 سال است

             که پیوندی با کسی دارم که دوستش می دارم.می پنداشتم ایران نباشم

             اما هنوز اینجا هستم و خیال رفتن هم ندارم.فکر می کردم 5 زبان زنده دنیا

             را بلد باشم اما اکنون سه تا بلد هستم. دوست داشتم استاد دانشگاه باشم

            تقریبا هستم . دوست داشتم دکتری گرفته باشم که هنوز محقق نشده. و

            دوست داشتم تا این سن مثل فروغ کلی کتاب شعر چاپ کرده باشم.اما دریغ

           از حتی یکی.فکر می کردم در سی سالگی معروفترین فیزیکدان جهان خواهم

          بود که :)) آرزوهای کودکی، و سی سالگی دست نیافتنی. همیشه

          سی ساله ها به نظرم کلی بزرگ بودند و کلی عمر کرده بودند.اکنون بسیار

          زندگی کرده ام، شدیدا در عرض زندگی زیسته ام اما هنوز بزرگ نشده ام.

          هنوز خیلی بارقه های کودکی در قلبم بالا و پایین می پرند .

          سی سالگی از راه رسید و خوشحالم که وقتی به لحظه هایش فکر می کنم

          گاهی لبخندی از رضایت می زنم و بالتبع آن اشکی از غمها در گوشه چشمانم

         حلقه می زند. آرزو داشتم در سی سالگی دایی جان را بغل می کردم. با خودم

         عهد کرده بودم در سی سالگی دستش را ببوسم و حالا نیست. سی سالگی

          دغدغه های خودش را دارد که بر خلاف بیست سالگی دلت یک بزرگتر را 

         می خواهد ،بر خلاف بیست سالگی که می دانی چه باید بکنی ،سی سالگی

        سن تردید است و دلت می خواهد دایی جان باشد تا بروی و بشینی و بگویی

         او از عینک هفتاد سالگیش برایت بگوید. جایش در سی سالگیم خیلی خالیست

        بیست سالگی می گویی همه چیز را تغییر می دهم و در سی سالگی می گویی

       گاهی برخی چیزها را باید پذیرفت،مثلا همین کاهش انرژیت را به طور واضح، دلت

      می خواهد این قدر متلاطم نباشی. سی سالگی دهه گاهی می دانم چه کنم

      است بر خلاف بیست سالگی که میدانم همیشه باید چه کنم است.

      منتظر چهل سالگیم هرچند خیلی دور به نظر می رسد اما می دانم روزی مثل امروز

     که در انتهای بیست سالگی نشسته ام و می نویسم .درباره اش سخن خواهم

   گفت .

    فردا تولد سی سالگیم است :)

نوشته شده در یکشنبه ٢٦ آذر ،۱۳٩۱ساعت ۱٠:۱۸ ‎ق.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |

                 گاه ماغ می کشد

                    گاه بر سینه می کوبد

                              حسین دوباره شهید شد

                    در پای گوساله سامری قربانیش کردند

                   اینجا نه نینوا که ایران  است

                   مردمش در پس لرزه های خرافات می لرزند

                         ضریح طلا را زیارت می کنند 

                    و دخترکان دبستانی در لهیب جهالتشان زنده به گور می شوند

                  حسین دوباره تنهاست

                        آنگاه که سینه چاک می کنند برای گوساله سامری

                        کدام یاریگر چشمان خونبار پدری را یاری کرد در پس لرزه های خرافات

                         موسی کجایی

                                    ضریح سامری حسین را به مقتل می برد

                   حسین دوباره قربانی شد

                 و در ورزقان تنها ماند

                      

                     

                    

نوشته شده در چهارشنبه ٢٢ آذر ،۱۳٩۱ساعت ۱۱:٢٧ ‎ب.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |

           تلاطم نا خوانده

                   خوش آمدی

                          عنکبوتها را کنار بزن

                                   این تارها برای تو تنیده نشده بود

                من اسیر تار تار تار ،سه تار

                                               تاریکی این دخمه ام

                    کورسو کاش نیامده بودی

                                     دوباره کنار نمی زدی این خاکستر را

                                              از یاد رفته بودم اینجا

                                                           و یا یاد رفته بود از من

                                این روزها یاد از من می رود

                                                  خواهم مرد طبیبان گفته اند

                                                                 یاد که برود

                                                                   تار که بیاید

                                                      کورسو و تلاطم که چنگ در روحم  بزنند

                                          گذشته و آینده و حال بیمار خراب است

                                   تلاطم ناخوانده

                                             آرزویی ندارم

                                                        مچالگیم از آن تو

                                                      گاهی یک یادش به خیر مهمانم کن

                                           گروه یادی من به یادش بخیر های تو می خورد

                                     این روزها یاد زیادی از من می رود

                                      دوام نخواهم آورد

نوشته شده در دوشنبه ٢٠ آذر ،۱۳٩۱ساعت ۱٢:٤٢ ‎ب.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |

            امیدم آنکه اینها را بخوانی

                                             کنار قاب چشمانم بمانی

        تو و این تکه های دل ،شکسته

                                            بچسبانش به هم گر می توانی

*********************

      میان چشم تو آهسته اومد

                                       نگاه سالیان خسته اومد 

     همان لبخند آن روزت عزیزم

                                      کلید این دل دربسته اومد

**********************

   کجا بودی همه ماه و همه  سال

                                    دلم هر روز داره می زنه بال 

   نصیحت هم نمی آید به گوشش

                                    به چشمون قشنگت خورده این فال

*********************

    دلم پوسیده از بس دیر کردی

                                   دو زلفون سیاهم پیر کردی

  نفهمیدم دلت با دیگری بود

                                خیال کردم ترافیک گیر کردی

 ********************************

  اینها شاید برای توست ! دوباره بخوانشان

 

 

 

                      

                                      

نوشته شده در پنجشنبه ۱٦ آذر ،۱۳٩۱ساعت ۱:۱٥ ‎ق.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |

       تو آمدی امروزهایی که تکرار می شوند

            بی هیچ منتی ! بی هیچ دریغی

                   همه رنجها اولش به نام تو شد

                      و من

               اینجا با تو و اکنون رنگ می گیرم

                         بی نقاب و بی حجاب

                       با تو ترسی از خودم بودن ندارم

                     بی هیچ قضاوتی دوستم داشته ای

            و می اندیشم بی تو

              زمین جایی برای زیستن نبود

             آسمان هم راههایش بسته می ماند

             و من در خود مچاله می شدم

           و تو آمده ای انگار که نیمی از من باشی

              نیمه ای که خودم را به تصویر می کشد

                   با تو آموختم که "من" را دیدن ترسی ندارد

                         با تو آموختم که عشق سیلان دارد تا بینهایت

               تو از زیبایی چشمانم شعر سرودی و من

               در عمق نگاهت غرق شدم

                       مرا بیش از آنچه هستم دیدی

                          و من

                                نترسیدم که روزی بیاید که دوستم نداشته باشی

                       خوب است که آمدی

                   همیشه با همین حضور آرام بیا

               تلاطم این دریا ! آرامش ترا طلب می کند

               تو که ندیده چشمهایم را می خوانی

              نشنیده صدایم را می شنوی

              نگفته شاعرم می کنی

               خوب است که آمده ای

                     خوب است که می مانی

                و مرا دوست می داری چونانکه که من ترا

              ورای تمام تعریفها و ضعفها

           با تو تا ابد بی حجاب خودم را تماشا می کنم

نوشته شده در سه‌شنبه ۱٤ آذر ،۱۳٩۱ساعت ۱۱:٥٩ ‎ق.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |

      شیراز بودیم ،شهر شعرها و عاشقانه ها !

    شاید در این دو روز برخلاف روزهای دیگری که به شیراز می آمدم و بی وقفه در خیابانها و

   وضع بی مثالش قدم می زدم ،فقط در جلسات طولانی  نشستیم و حرف زدیم ، اما !

   شادی بی پایانی در دلم موج می زد . بعد از سالها همه با هم نشسته بودیم روبه

    روی هم !

   با شادی !نگاهها برق خوشحالی داشت. و می گفتیم و می گفتیم، مثل یک خانواده.

   زیبایی در این بود که نمک جملات دوستان لهجه های زیبایی بود که میراث نیاکانشان

    بود .خیلی به چشمهای همه نگاه می کردم این امید شاید تا نشستهای قبلی

   اینطور موج نمی زد و لبخندها ... پس از سالها راهنمایان سراسر کشور حالا بی هیچ

   اختلاف و دلسردی کنار هم نشسته بودند . اینبار صحبت از جمعی آدم ضعیف و یا

   به قول قدیمیهای این کار بچه یتیم بی سر و سامان نبود.اینجا آدمهای قدرتمندی

   بودند که قدرتشان را از حمایت هم صنفانشان وامدار بودند ،و حالا چیزی داشت

   شکل می گرفت،رشد می کرد با اشارات نظر همراه می شد و می بالید .

  و من شادیم را نمی توانستم پنهان کنم . این گردهم آمدن شاید آرزوی 10 ساله من

  بود که حالا مثل دیدار عزیزی از رویا قدم به واقعیت می گذاشت . شادی اینکه می توان

 اثر گذار بود ،می توان کاری کرد ،به بچه ها نگاه می کردم و رابطه هایمان را در سه

   سال گذشته مرور می کردم ، یادم آمد که این یکدلی ساده به دست نیامده،یادم

   آمد که آن یکی در گفتگوهای تلفنیمان گاه دلسرد می شد ،دیگری اگر نبود ممکن

  بود خامی در گفتارمان باشد. شادی می کردم و عاشقانه نگاهشان می کردم .

  حالا کانون سراسری انجمنهای صنفی سراسر کشور مانند همین خاک زر خیز

  مهربان ،آدمها را از هر گوشه ای مهربانانه دور هم جمع کرده بود ، بی هیچ قضاوت

  سوئی دیگر مثل جلسه های قبل کسی برا محک زدن و دو دل بودن برای آمدن ونیامدن

 آنجا نبود .همه می دانستند چه می خواهند و چه می شود .

  حالا دوباره حسی را تجربه میکنم که برای اولین بار در هفت سالگی تجربه اش کرده

  بودم ،آن روز که نزدیکیهای نورزو مادرم سبزه انداختن را یادم داد . حسی که وقتی

  پارچه را از روی دانه های گندم کنار زدم دیدم سبزه ها توک زده اند .

  حالا این گندم توک زده است .

******************************

   تقدیم به نعیمه حنفی ،، سوسن جهرمی،محسن حاجی سعید،

   سعید نگهبان فرد،امیر سبوکی، احمد فاضلی ، علی زندی، علی نبوی،

  آرش نور آقایی ،آقای مشیر پناهی و کاوه پدیدار ،شیرین مسائلی ،آقای بکتاشیان

  ، آقای قاسمی ،پژمان عزیزی، مجتبی گهستونی  همه انجمنهای صنفیشان !!!!

نوشته شده در شنبه ۱۱ آذر ،۱۳٩۱ساعت ۱۱:۱٩ ‎ق.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |

یکی از خشونتهایی که علیه زنان در کشور ما انجام می شه خشونتی است که زنان نسل قبل به زنان نسل امروز وارد می کنند . همانهایی که مدام شما را از اینکه شمایید نهی می کنند و الگوهای غلطشون را توی صورت آدم می کوبند . خانم مسنی را سراغ دارم که وقتی تابستان امسال روز زن را محکوم می کردم و م یگفتم برای اقلیت و ضعفای یک جامعه روز گرفته می شود تا بودنشان اثبات شود در حالیکه ما اکنون قدرتمند تر از آنیم که روزی به نام زن اختصاص دهیم ،غمگین نگاهم کرد و گفت :" ما ضعیفیم ،مردها بهترند" سکوت کردم و به عمق تلخی باورهای این زن اندیشیدم ،دیدم این زن وقتی می خواهد صفت رذیلانه ای را برای مردی بگوید از اصطلاح :"عین زنهاست " استفاده می کند.همیشه به من می گوید :" هر چقدر هم که بیرون کار کنی باز هم نباید بگذاری همسرت توی خانه ،کمکت کند کارهای خانه زنانه است و مردانگی مرد را می گیرد !!!!!!"به همجنسانش ستم می کند .متلک می اندازد و ... و این زن مادر است ، مثل تمام مادرهای دیگر که فرزندانشان با همین تفکرات بزرگ می شوند و این خشونت علنی علیه خود اوست. منشاء خشونتهای این چنین خود زنها هستند که تن به فرهنگ غلط مردسالارانه ای می دهند که زن را جنس درجه دوم قلمداد می کند .

نوشته شده در شنبه ٤ آذر ،۱۳٩۱ساعت ۱:٠٩ ‎ب.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |