ماه ناموزون

            با تو دوباره شاعر می شوم

                 شعرهایی از جنس خاک

                             جنس زمین

          شاید به خاک نشستن سرنوشت من بود

                 پریده ام

                         بسیار پریده ام که پرواز را تجربه کنم

                      اما این پرتگاه

                                این بلندی عجیب

                                        آدمی پرواز را هم که بداند بال ندارد

                              پرواز بی بال....

                     هر بار محکمتر به زمین کوبیده شدنست

                   این بار می خواهم با تو به خاک فرورفتن را بیاموزم

                        با تو دوباره شاعر می شوم

                                     شعرهایی از جنس زمین

نوشته شده در چهارشنبه ۱٠ آبان ،۱۳٩۱ساعت ٩:٢٥ ‎ب.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |

     ما آموخته ایم اینجا باید همه چیز متبرک شود
    روز
    ماه
   سال
   عید
  تولدت
   آنجا که توهستی آموخته اند
   همه چیز باید سعادتمندانه شود
  روز و ماه و سال و عید
  و حتی تولد
   این فاصله ماست تا آنجا
    تا سعادت
   تا هپی بودن
    ما همه چیز را منشاء تبرک می خواهیم
   گاه این تبرک با خود شادی به همراه ندارد
    به امید شادی آن را متبرک می کنیم
    خوب است جایی که تو هستی رک و پوست کنده می روند سر اصل مطلب
     عزیزم تولدت به سعادت و شادی ،حالا اگر خواستی متبرک هم باشد ما که بخیل نیستیم

نوشته شده در شنبه ٦ آبان ،۱۳٩۱ساعت ٧:٤۳ ‎ب.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |