ماه ناموزون

   این یک داستان نیست !تمام آن چیزی است  که از آن تلقی "من " دارم .

   من و گردشگری ادبی شاید مبارک ترین اتفاق زندگیم باشد . ابتدا شرکت در این

   همایش  اهداف حرفه ایم را تامینمی کرد . و حالا انگار چیزی درونم کلید خورد .

  از کودکیم بگویم بهتر است که شعر حافظ حفظم می دادند و شبهای کودکیم سرشار از

  قصه های قرآن بود .یادم هست تازه خواندن و نوشتن را آموخته بودم .  شب یلدا بود

  همه مثل همیشه خانه دایی جان بودیم . آن روزها خاله هایم با دایی جان زندگی می

   کردند،  خاله گفت برو از توی کتابخانه اتاقم کتاب آبی رنگی هست با نام حافظ

  خلوت نشین را بیاور ،دو پله یکی بالا رفتم ، دوست داشتم که آنها بیت اول را

  می خواندند و تا ته غزل برایشان می خواندم . در کمال ناباوری آن شب خاله جان

  حافظ را به من هدیه کرد و این کتاب بی اغراق تا 20 سالگیم مونس هرشب من بود

  آنقدر که هنوز هم توی کتابخانه خانه ام ورق ورق شده اش را نگه می دارم و هنوز هم

  وقتی دلم هوای حافظ کند آن را می خوانم . پدر هم که عاشق سعدی بود و کلیات

  سعدی را خواندن تفریح دوره دبستان و راهنمایی من . و وقتی مجبورم می کرد که

  انشاهایم را برای دیگران بخوانم همیشه بیتی از سعدی چاشنی تشویق من بود و

  یک اعتراض همیشگی که از سعدی توی انشایت شاهد بیاور .آن وقت من دستم

  را به کمرم می زدم و می گفتم سرقت ادبی نمی کنم .

  مولانا راهم خاله به زندگی من وارد کرد همه چیز با جادوی دیوان شمس شروع شد

  شبی بارانی که از رعدو برق از خواب پریده بودم و گریه می کردم شش یا هفت سالم

  بود خاله در میان تاریکی کتابی را ازکتابخانه بیرون کشید و خواندآنقدر موزون و مسحور

  کننده و نامفهوم بود که آرام شدم . هرچند نمی فهمیدم چه می گوید این پیر آشفته

  حال اما چیزی توی دلم می ریخت و این بود و بود تا شیرین ترین لحظات من و حمید

  که به خواندن مثنوی می گذرد .

  مادر نویسنده اشعار من بود که از سه سالگی شروع شد . و همه را با تاریخ و

   ساعت نگه می داشت و وقتی در دبیرستان نفر اول شعر منطقه شده در کنار

  کلاسهای المپیاد مرا به کلاس شعر و جلسات نقد شعر می فرستاد و چه دل دریایی

  داشت که دخترک نوجوانش به تنهایی می رفت و می آمد . آن روزها از طبعم غزل

  می بارید تا آنکه در 15 سالگی مردی از جنس ادبیات وارد زندگیم شد . در محضرش

  شیخ محمود شبستری از خطو خال و ابروی جهان می گفت که بر جای خویش نیکو

  بود و دختر ترسا قرآن شیخ صنعان را به آتش می کشید .تا محی الدین عربی و فلتات

  السنه اولیا و فیهدما فیه و مکاتب شمس، خیام و باباطاهر رباعی به جانم می ریختند

   و هفت پیکر نظامی به لیلی می پیوستند و مجنون و فرهاد در قرارهای

  هفتگی استاد که هفته ای دو روز بود مشاعره می کردند . و این تمام نوجوانی من بود

  غزل و فیزیک . و من بی توجه به این عشق بزرگ وارد رشته کامپیوتر شدم . که خدا را

  شکر که معشوق تازه از راه رسید گردشگری ! و شد تمام هستی من .

 همان روزها که هنوز به قول خودمانی تر جوجه تور لیدری بیش نبودم ،دوستی داشتم

  به نام محمد علی نیازی که بزرگداشتی برای مولانا برگزار می کردند . سال 81 یا 82

  بود پیشنهاد دادم مسیر سفر مولانا را به جای همایش مرور کنند و همایش را در

   مسیر سفر مولانا برگزار کنند .نمی دانم صغر سن من یا شلوغی بازار بود که این

  ایده چندان جدی گرفته نشد .اما من عشقم را داشتم توی تورهایم برای مسافران

  تفالی به حافظ می زدم ،عبید زاکانی می خواندم و داستان از مولانا می گفتم .

  این روزها تمام شعرای بزرگ در ردیفهای کتابخانه ام صدر نشین تمام کتابهایم به

  صف ایستاده اند کمی پایینتر نزدیکیهای زمین کتابهای جهانگردی صف کشده اند و

  چندی پیش دریافتم بیش از آنکه در جوار کتابخانه ام سرفراز باشم ،سر به ردیفهای

  پایین می زنم .انگار فراموش کرده ام یکی از آرزوهایم خواند ادبیات در دانشگاه است.

  چندی پیش آرش نورآقایی ایده همایش گردشگری ادبی را مطرح کرد و مثل همیشه

  همتش را در برگزاری آن گمارد . در همان ابتدا از آرش خواستم که وارد شوم و همکاری

  کنم نمی دانستم چرا بیشتر هدفم بعد علمی قضیه بود . و حتی در وبلاگ آرش

  نقدی هم بر بعد علمی نوشتم .اما آهن ربایی عجیب مرا به آن سو می کشاند . آرش

  پذیرفت و بعد هم استاد گرانقدرم دکتر قادری مرا در کمیته علمی قرار داد. مثل همیشه

  سعی کردم کمک کنم . اما چند روز پیش انگار چیزی در من روشن شد .

  معشوق کودکیم ادبیات و معشوق دوره جوانیم گردشگری با یکدیگر ملاقات کرده اند

  و چه ملاقات مبارکی ،هیچ تعارضی میان این دو نیست .

 تصمیمم را گرفته ام  این دو را با یکدیگر به رقص در خواهم آورد .

 آرش عزیز از این لذت عمیق از تو سپاسگزارم .

   

نوشته شده در یکشنبه ۳۱ اردیبهشت ،۱۳٩۱ساعت ٩:٠٢ ‎ب.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |

                   خدا سوراخ بود و من

                              از آسمان به زمین افتادم

                                     چیزی در من رو به افول نهاده است

                                              چیزی با طعم طراوت

                                                 چیزی با طعم امید

                                                  چیزی با طعم انسانیت

                 خدا مرا خورد و شاید هم قی کرد

                  از سفری دراز بی هیچ توانی بازگشته ام

                   من قوانین زمین شما را نمی دانم 

                      سخت است که باور کنم برگها با من سخن نمی گویند

                             لجنهایتان روی صورتم پاشیده

                                    ستاره ها در برق برق چراغها گم می شوند

                                            چیزی از جنس باور در من رو به افول است

                      من قاعده زندگی را گم کرده ام

                             انگار تمام آن سالهای دور در دهان خدا که سوراخ بود

                    زمین شما را ندیده ام

                       چرا سنگها لال شده اند

                                 یادم نیست آخرین بار که آواز خواندم در کدام کویر بود ؟

                    آسمان آبی بود و خورشید سخاوتمندانه گرمم می کرد

                               طراوت یک ملخ

                معجزه حیات در بیابان

                      من آواز می خواندم

                              طوفان شد

                                        یادم نیست همان روز بود که خدا مرا خورد ؟

نوشته شده در سه‌شنبه ٢٦ اردیبهشت ،۱۳٩۱ساعت ٥:۱٠ ‎ب.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |

          عشق ما قربانی می خواست

                                   سالها پیش اسماعیلت شدم

                                             چشم بر آسمان گوسفندی نازل نشد

               خدا مرا خورد

                            خدا سوراخ بود

                                             از آسمان به زمین افتادم

نوشته شده در یکشنبه ٢٤ اردیبهشت ،۱۳٩۱ساعت ٢:٢۸ ‎ق.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |

  به دعوت یکی از مسافرانم در یکی از تورهای  اروپایی ف به چهارمحال و بختیار

  شهرستان ناغان رفتیم . از آش کاردین و کلی گیاه کوهی که از ایشان و خانواده

  محترمشان یادم دادند که بگذریم .تجربه تیراندازی با تفنگ دولول و هیجان زدن نشانه

   و کبودی بازویم به دلیل لگد تفنگ را هم به آن اضافه کنیم .هدیه زیبایی که لطف کردند

   و به من دادند و از شادی در ژوست خودم نمی گنجیدم را هم که نادیده بگیریم (البته

   ناگفته نماند هدیه خوبشان یک بوم غلطان صد کیلویی است که همیشه آرزوی داشتن

   آن را داشتم ) .ایشان با حوصله تمام منطقه را نشانمان می دادند .مدام سعی داشتند

   مناظر زیبای چهارمحال را با اروپا مقایسه کنند . به ایشان جمله ای گفتم که همواره

  به آن ایمان دارم . شاید مناظر اروپا زیبا باشد اما من هرگز تعلق خاطری به آنها پیدا 

  نمی کنم .قصه همان است که : این خانه قشنگ است ولی خانه من نیست

                                             این خاک چه زیباست ولی خاک وطن نیست

××××××××××××××××××××××

   در تو سفر می کنم

   و هر بار از نو در من متولد می شود

   ستیغ البرزکوهت

   جنگلهای بلوط زاگرست در روح من از نو روئیده می شوند

   در چشمه های مقدست زلال می شوم

   خم ابروی تو ای دلربا پیچ گردنه هاست

    من رها می شوم در دستان خاکی کهن سالت

    من سلوک می کنم

    در چین پیشانی آفتاب سوخته مرد عشایرت

    دلم غنج می زنم از شرم خنده دخترک روستایی

    آواز می خواند روحم با ذره ذره خاکت

   آزموده ام رنگ خاکت با آبی آسمان تجلی عشق در دل من است

   بو می کشم

    نفس را عمیق در سینه حبس می کنم

    عمر من برای بوئیدن تمامی تو کم است

    عطر گلهای مسجد سلیمان در اردیبهشت

   بوی گلهای پرتقال بلوچستان

   رقت هوای قشم

   عطر خاک باران خورده کویر

   من در تو غرق می شوم

  کاش هزاران سال برای بوئیدنت وقت داشتم

  من در تو سلوک می کنم

  دوباره از نو متولد می شوم

 در نقش جهان ساز روحم را کوک می کنم

  در خرقان جان می گیرم

  نیاسر برای من هزار بار تکرار شگفتی است

  شیراز خانه من است

   زابل مهبط تمام اساطیر درونم

    ای شکوه پابرجا

  ای عمیق ترین تجربه عشق در هستیم

   به هر کجا که روم آسمان رنگ آسمان تو نیست

  

 

                                             

نوشته شده در دوشنبه ۱۱ اردیبهشت ،۱۳٩۱ساعت ۱٠:٤۳ ‎ق.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |