ماه ناموزون

     فردا جلسه مجمع عمومی تاسیس کانون سراسری راهنمایان گردشگری ایران

    تشکیل می شه حس مادری رو دارم که به لحظات وضع حمل نزدیک می شه

    کانون بی اغراق با فراز وها  نشیبهاش،حرف و حدیثها و اراده جمعی که پشتش

    بوده در شش ماه گذشته حداقل روزی 2 الی 3 ساعت از وقت مفید من رو به خودش

    اختصاص داده . و البته ارمغانش برای من حس خوبی است که هر فرد در حین و بعد از

   انجام یه کار بزرگ دارد . البته رنجهای زیادی و هم متحل شدن که فقط با نیروی عشق

   تحملشون کردن . دوستیهای خوبی هم به دست آوردم . و تمام سعیم بر این بود که

   فضای کانون شفاف و پاک و سرشار از حس دوستی و همکاری باشه .البته کم نبود

   قدرت طلبیهای تهوع آور،لبخندهای مزورانه،تهدیدهای جاهلانه،تخریبهای تعمدانه

   که فقط و فقط پختگی   من رو بیشتر کرد. و همش یه ارمغان داشت اینکه در کنار

   دوستانی مثل آرش نورآقایی دوباره و دوباره کار گروهی را تجربه کنم .

  فردا نقطه عطف شغل راهنمایان در تاریخ گردشگری کشور است . از اینکه از این

  تاریخ بخش کوچکی رو ساختم خوشحالم .

   اما می ترسم مثل مادری که برای فرزندش می ترسه ،آیا اونهایی که بعد از ما

   به این عرصه می رسند همینقدر عشق و صبر دارند . و آرزو می کنم که روزی

   گردشگری کشورم بدرخشه به اندازه ای که باید .

                                                                   والسلام

نوشته شده در یکشنبه ٢٩ بهمن ،۱۳٩۱ساعت ٢:۱٢ ‎ب.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |

           قی می کنم انسانیتم را

               اینجا روی زمین

                       برای خوب بودن

                          برای بودن تکه ای از روحت را به تاراج می برند

          کاش

          اینجا روی زمین

               مثل کتابها بود

                  قهرمان داستان با تلالو خورشید می آمد

                       روحش را به پرواز در می آورد و با غروب می رفت

          اینجا روی زمین

           مثل کتابها نیست

               قهرمان قصه باید انسانیتش را قی کند

                  روحش را به تاراج بگذارد

                             لبخندهای دیگران

                                  تصویر تزویر است

         اینجا روی زمین

                باید انسانیتم را قی کنم

                     اما لبخند نخواهم زد

**************

   این روزها باید دست روحم را بگیرم،برایش بخوانم

            خدا را کم نشین با خرقه پوشان

                                رخ از رندان بی سامان مپوسان

           تو نازک طبعی و طاقت نداری

                               درشتیهای مشتی دلق پوشان

   باید به خیلیها بگویم که دوستی دروغینشان را فهمیده ام، این روزها برای بودن و موثر

   بودن و تمیز بودنم دارم رنج می کشم .کاش ابو سعید ابالخیر با من سخن می گفت

   :"سالک آن است که در میان خلق باشد، اما با خدا باشد" این روزها در میانه خلقم

   اما با خدا ماندن دشوار تر از نگه داشتن آتش در کف دست است . باید روحم را از این

   ورطه بیرون بکشم . بیرون کشید باید از این ورطه رخت خویش!

 

 

                              

نوشته شده در پنجشنبه ۱٩ بهمن ،۱۳٩۱ساعت ۱۱:٥٧ ‎ق.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |

                        سر به لحد می کوبم

                                     سر بزرگی خطابش می کنی

                                               دل ریش می کنم

                                                   سنگدلی می خوانیش

                                      ای مرگ

                                                کامم نمی دهی

                                                        ناکام تو از جهان رفته ام

نوشته شده در شنبه ۱٤ بهمن ،۱۳٩۱ساعت ۱:٢٤ ‎ق.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |

    این روزها جایی میان پلک و ابروی چپم مدام می پرد !

**************

   این روزها شاید موهایم را نارنجی کردم شاید هم نه نمی دانم

**************

  غصه ات مرا کشت حامد ! دردی که می کشی جانم را آتش می زند.

**************

  گاه در میان سر شلوغیهایم شیطنت می کنم !باد کنک بازی در برج میلاد !

**************

  دیروز به امید سوار شدن بر بالن کلی راه رفتم ! خوب است که هنوز چیزهای کوچم        خوشحال و سرحالم می کند

****************

دل دردهای مکرر ! بی دلیل

****************

 یک شوق بی پاسخ ! این روزها شوقی دارم که پاسخ نمی گیرد!یک دلتنگی شیرین

****************

   دوستی که کم می آورد و تنها می مانم

****************

   لا تقف ما لیس لک به علم!

****************

  این روزها و آروزی بیهودگی !

****************

  فلش بکهای مدام ،رانندگیهای طولانی

***************

 لبو طعم خوش زمستان

**************

  حامد قلبم فشرده می شود ! چه کنم که دردهایت کم شود! چرا ساکت درد میکشی

   عزیز جانم (درد نوشته های خواهری که نیستم )

**************

   این روزها حازم از پشت سر به دایی مانند شده است ! و قلبم می ریزد

**************

  دارد کم کم سه سال می شود که رفته ای ! و من هنوز ... راستی آدرس جدیدت قطعه

   چند بود؟

**************

 طعم آغوشت سوسن ،لبخندت وسام، صدایت سیما (خوب است که هستید)

**************

  دور شدنم را حس می کنی ؟

**************

  بوی دشت وقتی با سرعت بالا شیشه ها را پایین می کشم و می رانم ! مستم

  می کند

*************

  باید زنگ بزنم به خیلیها ،خاله ها،دوستها،فامیلهای تازه مادر شده ، عروسها،

  داغدیده ها ! گله ها انرژیم را میگیرد.زنگ نمی زنم،حوصله ام از توضیح دادن

  خودم خسته ام

*************

  سوز اشک در چشمهای زهرا! وحشت حسین وقتی تو تشنج کردی!بغض مادرم

  وقتی دیشب حالت بد شد. جانم آتش می گیرد حامد .  برای همین نیامدم.

*************

  این روزها و شاعرانگیهای وقت و بی وقت !طبعم لطیف شده ،آنقدر رقیق شده که

  می ترسم پاره شود.

*************

  طعم جنوب ! حمید درباره نهار امروزمان می گفت ! دلم گرمای جنوب خواست !

  دختر جنوب ! اما نه ساده

*************

   تکه های روحم را می برد !فکر های گاه و بیگاه

 

نوشته شده در شنبه ٧ بهمن ،۱۳٩۱ساعت ٢:٥٧ ‎ق.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |