ماه ناموزون

مشاهده یادداشت خصوصی

نوشته شده در ۱۳٩٥/٥/۱۱ساعت ۱٠:٢٥ ‎ب.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |

مشاهده یادداشت خصوصی

نوشته شده در ۱۳٩٥/٥/۱۱ساعت ۸:٠٦ ‎ق.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |

         عزیز دلم، حرف زدن باتو حس غریبی است. مثل یک ولع سیری ناپذیر، مدام ذهنم برایت شعر می بافد. 

         اما حرف زدن با تو مثل آواز خواندن سر گوری است که عزیزی را در آن نهاده اند. می دانی که آنجا نیست

         که نمی شنود، که تو را در کیفیت کنونیت درک نمی کند، دلش تنگ نمی شود. ولی باز بالای گورش آواز 

         می خوانی. حرف زدن با تو مثل در آغوش کشیدن پیراهن عزیزی است، که روزی پیراهنش را خانه ات جا 

        گذاسته در را بسته و برای همیشه رفته است. پیراهن را بغل می کنی بو می کنی، چیزی از او هنوز باقی 

        است. اما او نیست. حرف زدن با تو مثل همه وهمهای شیرین دنیاست. غیر واقعی، حسرت برانگیز ولی حیاتی

        من به همین شعربافتنها هر از گاهی برای تو زنده ام. 

نوشته شده در ۱۳٩٥/٥/٩ساعت ۱٠:٤۸ ‎ب.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |

     کاش می شد لحظه ها را درآغوش گرفت و سفت فشرد 

     تو را که نمی شود...

نوشته شده در ۱۳٩٥/٥/٧ساعت ۸:٢۳ ‎ب.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |

مشاهده یادداشت خصوصی

نوشته شده در ۱۳٩٥/٤/۱٦ساعت ٢:٠٦ ‎ق.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |

    و من ساعتها تماشایت می کنم ...

نوشته شده در ۱۳٩٥/٤/٩ساعت ۸:٥۳ ‎ق.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |

      تاریک می شود 

         این روزها روحم برای رهایی تن می زند 

                نازک طبعی من کجا و این دلق پوشان کجا؟ 

×××××××××××××

جلسه دونم در اومد تو جلسات 

نوشته شده در ۱۳٩٥/۳/۱۳ساعت ۸:٥٦ ‎ب.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |

       

 

 

من عاشق فرشته هستم  

اینم لینک وبلاگش 

http://orangebackpack.blogfa.com

نوشته شده در ۱۳٩٥/۳/۱٢ساعت ۱٠:۳٥ ‎ب.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |

          قرار ما چند صباح دیگر در لباسی دیگر است 

                قلبم را برای نشانی میاورم 

                  ممکن است نشناسیش 

                      اما....

          چشمهایت را با خودت بیاور 

              هرلباسی که به تن کنی 

                چشمهایت به نشان اول قلبم را خواهد کند 

 

              

          

نوشته شده در ۱۳٩٥/۳/٦ساعت ۳:٤٥ ‎ق.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |

   اگر یروی

        سکسکه به قلبم رسوخ می کند 

          برای حالهایم تعبیر کم می آورم 

               و برای مستیهایم، چشمهایت را 

نوشته شده در ۱۳٩٥/٢/٢۸ساعت ۱۱:٥۳ ‎ق.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |

    واژه هایی که بی تو سردرگم می مانند 

        اشعاری که بدون تو در کوچه های شهرهای جهان گم می شوند 

           این عاقبت شاعری است که عاشق نباشد 

               نقاش بی هدف کلمات 

               قلم موی بی سر الفبا 

         اما زمان رفتنت رسیده 

       این را تکرار نامفهوم هر شب خوابی می گوید 

            که تو ..،

              بگذریم 

            بی تو کلمات نه شمالیند نه جنوبی 

              بی تو حروف الفبا عسک می وشند 

                  و کملات رس به بیابان میذگراند 

           ........

   خواننده محترم غلطفای تایپی عمدی است! 

       

نوشته شده در ۱۳٩٥/٢/٢۳ساعت ۱:٠٦ ‎ق.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |

      هی با توام 

          پایت را از روی لحظه هایم بردار 

               کبود شده است صورتم 

                   از هوایی که به کمبود نفسهایت دچار است 

          پرستار را صدا بزن 

                اینجا مرده ای جان می دهد 

نوشته شده در ۱۳٩٥/٢/۱٥ساعت ٥:۳۱ ‎ق.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |

مشاهده یادداشت خصوصی

نوشته شده در ۱۳٩٥/٢/٦ساعت ۱٠:٥٢ ‎ب.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |

       زندگی پبچ در پیچ تهوع آوری 

         بیهوده انتظار معجزه می کشم 

           پیچ بعدی تمام حالم را قی خواهم کرد 

      

نوشته شده در ۱۳٩٥/٢/۳ساعت ٥:٤٤ ‎ق.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |

مشاهده یادداشت خصوصی

نوشته شده در ۱۳٩٥/۱/٢٢ساعت ۱۱:٥٤ ‎ق.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |

 

             من

                 تو

                 آرامشی در کار نیست... 

                    چشمهایت خنیاگر تمام منظومه های عاشقانه جهانند 

         

نوشته شده در ۱۳٩٥/۱/٢٢ساعت ۱٠:٤٧ ‎ق.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |

مشاهده یادداشت خصوصی

نوشته شده در ۱۳٩٥/۱/۱٩ساعت ٥:٢٥ ‎ق.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |

مشاهده یادداشت خصوصی

نوشته شده در ۱۳٩٥/۱/۱٧ساعت ۱:٥٦ ‎ق.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |

     لعنت به این حفره کذایی 

          دلم می خواهد، در آغوشت بگیرم سخت. تمام وجودت را. چیزی درون این حفره لعنتی تمام هستی را به درون 

          می مکد. حسم مثل قوطی نوشابه بیچاره ایست که که زیر چرخهای تریلی هجده چرخ مانده باشد. دارم به درون 

         مچاله می شوم. در آغوش گرفتن تو تنها درمان این درد لایزال است. 

         کاش بودی ... 

         اگر بودی ساعتها در آغوشت می گرفتم و چشمهایت را می بوسیدم. اکسیر حیات منند، مردگیم را زندگی می کنند.

         کاش بودی و دستهایت را نگه می داشتم و ذره ذره گرمایش را جذب می کردم، مثل وقتهایی برف بازی می کنی 

         بدون دستکش دستها از سرما درد می گیرند و کرخت می شوند، بعد گرمای آتش ذره ذره زنده می کند دستی را 

         که بیم قطع شدنش می رفت. راستی می دانی من تا بحال دو لحظه را زیسته ام، لحظه لمس دستهایت و لحظه 

         حادثه آغوشت. چه حادثه ای بود بی خبر! سرم میان شانه و سرت و گرمای مهربانت دنیا متوقف شده بود و من 

         شگفت زده، گویی که از میان مردگان آمده ام و این اولین بارقه خورشید بر تن رنجور گور دیده ام است.

         خوب است فقط من تو را می دانم میان این جماعت شلوغ، کسی دیگر نمی داند چه حظی دارد برایت گفتن، حتی خودت!

         این حفره لعنتی اگر نباشی به درون مچاله ام می کند.

       

نوشته شده در ۱۳٩٥/۱/۱٤ساعت ۱٠:٤٩ ‎ب.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |

مشاهده یادداشت خصوصی

نوشته شده در ۱۳٩٥/۱/۱٢ساعت ٩:٢٧ ‎ق.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |