ماه ناموزون

 در من تازه ای هنوز 

      مثل یک زخم بدخیم عفونی 

نوشته شده در ۱۳٩٦/٤/٢٦ساعت ٦:٥٠ ‎ب.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |

      بی تو نکره ام 

        زنی ، زنا" 

          با تنوین با ی فرقی نمی کند 

             تنها که باشی کسی تو را نمی شناسد 

        بی تو تنها ترینم 

     رها در این عالم 

      روزی به خاطر خواهی آورد 

      نگاه مشتاق زنی را که دزدیده نگاهت می کرد 

     شمعی که سیاهی دیوار یادگترش است 

         بی تو نکره ام 

         حتی برای خودم

نوشته شده در ۱۳٩٤/٦/۱٦ساعت ٤:٠۳ ‎ق.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |

   می دانی عزیزدل، می خواهم تمام دنیا را رها کنم و تا ابدیت فقط چشمهای تو را تماشا کنم .

    تمام جنگها و صلحها از همین جا آمده است، آنکه چشمهای تو را دید و با همه برسر جنگ شد و آنکه ندید و در به در 

    به دنبال تو می گردد. 

      حالا تو را یافته ام نه با کسی بر جنگم نه در به در چشمهایت. بیا همینجا چشمهایت را قاب کنیم پشت پلکهایم 

      تمام شاعران چشمهای تو را سروده اند و من فقط به کلمه ای بسنده می کنم 

       چشمهایت....

      

نوشته شده در ۱۳٩٤/٦/۱٢ساعت ۱:۳۱ ‎ب.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |

                بی تو الکنند واژه ها 

                    چشمهای تو تنها چراغهای روشن شهرند 

               پشت آن لیوان چای بمان 

               حال من را ببین مانند شاخه نبات بی قرار 

                   ذوب می شوم درون همان چای داغی که سر می کشی 

                 در شگفتم چگونه بی تو زنده ام 

              حال خانه را وقتی رفته ای دوست دارم 

               هر گوشه اش آبستن حضور تو بوده است 

                    لیوان چای، خواهرم شاخه نبات، چند پوست پسته و هوای ابری چشمهای من ....

             بیشتر بمان گاه فقط برای آخرین نگاه بیشتر بمان ...

              

                  

               

نوشته شده در ۱۳٩٤/٦/٩ساعت ٥:۱٩ ‎ق.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |

     گفتم لب تو را که دل من تو برده ای 

            گفتا کدام دل چه نشان کی کجا که برد 

حاصل سعدی گردی با یک دوست دیروز 😊

نوشته شده در ۱۳٩٤/٦/۳ساعت ۱٢:۳٧ ‎ب.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |

     دوباره تب کردم و بی اشتها شدم 

      دستت درست دوباره فدا شدم 

      قربان چشمهای بی انتهای تو 

      اینبار هم میان نگاهت فنا شدم 

     تعلیل استعاره و ایهام چشم توست 

     من خط نویس همین ماجرا شدم 

    

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/٦ساعت ٧:۱٢ ‎ق.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |

      دلتنگی یعنی 

        تو اینجلیی در برابر چشمانم و من انگار قرنهاست که ندیدمت بی تاب 

   دلتنگی یعنی 

       دستهایت را گرفته ام ولی انگار گرمای دستت سالهاست که پوستم را لمس نکرده 

   دلتنگی یعنی 

     صدای تو می آید و من انگار نغمه دلنشینش را روزهاست که نشنیده ام 

    دلتنگی یعنی 

    عجیب است آنچه با تو تجربه می کنم 

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/٤ساعت ۱۱:۱٥ ‎ب.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |

      خوش آمدی ای عشق 

           تو فاتح شدی و من کاشف 

              تو فاتح ای کلبه نمور 

            من کاشف این سرزمین غریب! 

        بی تو به کهکشانهای این دل راهم نبود 

            خوش آمدی چراغ راه 

نوشته شده در ۱۳٩٤/٤/۱٤ساعت ۱:٢۳ ‎ب.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |

هی آقا! با شمایم!

تاحالا یک اسب روی جناغ سینه تان ایستاده است ؟ طوری که حس کنید تمام استخوانهایتان باهم دارد به درون ریه و قلبتان فرو می رود؟ طوری که صدای خورد شدن چیزی را بشنوید که مطمئنید جایی نزدیک گلویتان است؟ تاحالا فشار خورد شدن جناغ سینه تان به واسطه ایستادن یک اسب روی آن باعث شده خون به گلویتان بیاید و راه نفستان را بند آورد؟ تا حالا شده آن اسب فقط به ایستادن بسنده نکند بلکه مدام پاهایش را بلند کند و بکوبد روی جناغ خورد شده سینه تان؟

اگر نه ؟ پس ادعا نکنید که قدرتمندید، من زنان بسیاری را می شناسم که دچار این حادثه شده اند و هنوز دارند لبخند می زنند. شما آن اسب را نمی بینیند. آن اسب دلتنگی برای کسی است که دیگر نیست، حسرت وضعیتی است که می تواند بهتر از این باشد، سوالیست که مدام روح را میخورد.

امروز آن اسب روی جناغ سینه ام دارد یورتمه می رود گاهی هم چهار نعل می تازد و من صدای خورد شدن چیزی را اینجا می شنوم، و دویدن خون را به گلویم و بند آوردن راه نفسم را...

اما همین امروز کلی لبخند زده ام و خاطرات خنده دار تعریف کرده ام، کارهای خانه را انجام داده ام، رانندگی کرده ام، درباره تاریخچه سعد آباد و برج میلاد لاطاالات به هم بافته ام.

نوشته شده در ۱۳٩٤/۳/٢۱ساعت ٧:۱٦ ‎ق.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |

    از کجا آمد ناگهان این حجم دلتنگی؟ دلم تنگ تنگ شده انگار سیاهچاله ای عظیم دارد

    همه چیز را می بلعد.

    شاکرم به بودنت که زمین زیبا شده بعد از دیدن تو، ولی نمی فهمم این هجوم

   بی مقدمه بغض را....

   کاش کمی نزدیکتر بودی تا در آغوشت می گرفتم و این همه را می شنیدی، حیف که

   نیستی و هزار حرف نگفته که به گور خواهد رفت.کاش کمی نزدیکتر بودی تا دستهای

   جادوییت را رها نمی کردم. کاش کمی نزدیکتر به همین نزدیکی که خیالت و یادت

   غوطه می خورد در بند بند وجودم. از کجا پیدایت شد؟ نمی دانم! ولی خوب شد

   که دیدمت. لازم بود باور کنم عشق وجود دارد و عجیب ترین پدیده هورمونیک جهان

  است. هر چند گاه که روزها را می شمارم از کوتاهی بودنت متحیر می شوم.از این

   همه گیجی و ندیدنت از سکوت مسخره ام، از مسخرگی ندیدنت  کاش  کمی

    نزدیک تر بودی همنفس این سیاهچاله می شدی وبرایم معنی می کردی

   این فشردگی عجیب را در قفسه سینه ام....

   راستی آن دورها در جهان تو دلتنگی من پیدا نیست؟! تو فارغ البال سیر می کنی

   و من دست و پا بسته این دلتنگی جان می دهم، حتی نمی شنوی حتی

  نمی خوانی !عجیب است باور نمی کنم آن همه بیناییو شنوایی نیست شده ...

    به امید آنکه شاید روزی، جایی ، در روزگار دیگری تو را دوباره بیابم و به اندازه

   تمام نبودنهایت تو را در آغوش بکشم، با تو زندگی کنم ...

 

نوشته شده در ۱۳٩٤/۳/۱٦ساعت ۱:٢٦ ‎ب.ظ به قلم مه مطهر نظرات () |